:::: MENU ::::

R2PLive

A global portal of R2P-related media articles for students, scholars, and civil society.

door Piet Spaarman en René Grotenhuis – Humanitaire hulp is geen strijdwapen; De stelling van Linda Polman dat je elke noodhulp die het conflict verlengd moet stoppen is veel te kort door de bocht.

Europe

door Piet Spaarman en René Grotenhuis – Humanitaire hulp is geen strijdwapen; De stelling van Linda Polman dat je elke noodhulp die het conflict verlengd moet stoppen is veel te kort door de bocht.

OPINIE

door Piet Spaarman en René Grotenhuis – Humanitaire hulp is geen strijdwapen; De stelling van Linda Polman dat je elke noodhulp die het conflict verlengd moet stoppen is veel te kort door de bocht.
691 words
15 October 2008
DGELD
GEHELEOPLAGE
A16
Dutch
Copyright 2008. Wegener Nieuwsmedia BV. All Rights Reserved.

 

Over het nieuwste boek van freelance journalist Linda Polman De Crisiskaravaan. Achter de schermen van de noodhulpindustrie is deze week volop gediscussieerd in de media. Het boek handelt over de dilemma’s van de internationale hulpverlening: schiet hulp het doel voorbij als oorlogvoerende partijen er hun voordeel mee doen? Wat te doen als de concurrentie tussen NGO’s (organisaties die geen bedrijf of overheden zijn) zo groot wordt dat het eigen belang de hulpverlening in de weg staat? En moeten humanitaire organisaties neutraal blijven of weggaan als hun hulp misbruikt wordt? Polmans antwoord is simpel: als hulp leidt tot het verlengen van een conflict, stop er mee.

De werkelijkheid is minder eenvoudig. Wij geven Linda Polman gelijk als zij stelt dat werken in conflictgebieden enorm complex is. Het is vaak niet duidelijk wie de good en wie de bad guys zijn. Dit is ook de realiteit waarmee een hulporganisatie als Cordaid rekening houdt als zij beslist wel of geen hulp te verlenen. Cordaid verleent al jaren noodhulp en is actief in vele conflictgebieden zoals Sri Lanka, Soedan en Afghanistan. Wij bieden hulp aan alle mensen, ongeacht door welk conflict zij worden getroffen. Dat is een grondbeginsel waaraan hulporganisaties hun bestaansrecht ontlenen en is vastgelegd in Geneefse conventies. Hulp mag nooit een wapen zijn in de militaire strijd. Polman gaat verder en beweert dat hulporganisaties een (gewapend) conflict vaak verlengen door koste wat kost hulp te blijven verlenen. Deze bewering is nogal kort door de bocht. Ze overschat de capaciteit van hulporganisaties en onderschat de bereidheid van zogenoemde boevenregimes om hun macht in stand te houden. NGO’s spelen geen centrale rol bij het in stand houden dan wel beëindigen van geweld. De taliban in Uruzgan hebben hun machtspositie niet te danken aan het beetje voedselhulp. De strijd wordt betaald en voortgezet met inkomsten uit de opiumproductie en steun vanuit Pakistan. Bovendien gooit Polman alle hulporganisaties op één hoop, terwijl er wel degelijk verschillen zijn. Zo is de VN een institutionele organisatie die zich veel meer op het niveau van staten begeeft. NGO’s die zich puur met noodhulp bezighouden, werken vaak weer anders dan een ontwikkelingsorganisatie als Cordaid, die behalve aan noodhulp ook aan lange termijn opbouw van een land doet. Cordaid werkt vrijwel altijd samen met lokale partners. Lokale mensen weten hoe zij zo goed mogelijk de voetangels en klemmen van corruptie, warlords en boevenregimes moeten ontwijken.

...

For full article, click here.

Comments are closed.